N

เปิดเทอมมาแล้ว 29 วัน แต่เหมือนกับผ่านสมรภูมิรบเวียดนามมาแล้วยังไงยังงั้น
ม.6 ปีที่เคยคิดว่าไม่น่าจะเครียดได้จนาดนี้ พอเจอเข้ากับตัวเอง / ปึ๊กกกกกกกก! 

 

เป็นคนที่ไม่ค่อยมีผลงานอะไร เกรดเฉลี่ย 4 เทอม (ม.4-ม.5 น่ะนะ)  ก็ไม่ได้มากมายอะไร orz

เรียนวิทย์ฯ-คณิตฯ แต่ไม่ชอบเลยให้ตายสิ ไม่ถนัด ชอบภาษามากกว่า
เรียนๆเล่นๆ ไม่คิดอะไร โดดบ้าง ไม่เรียนพิเศษ เลยได้มาครอบครองแค่ 3.13
แต่ก่อนตอน ม.ต้น เป็นเด็กกิจกรรมเกี่ยวกับภาษาทั้งไทยและอังกฤษ
แต่ตอน ม.ปลาย ไม่ได้มีเกียรติบัตรอะไรที่เป็นเครื่องแสดงคุณภาพของตัวเองเลยสักอย่าง - -

รู้สึกว่าตัวเองแย่มากนะ ตอนนี้ก็เพิ่งจะมาเริ่มติว ลงครอสแอดของคณิตกับฟิสิกส์
ซึ่งเคมีได้ตัดหางปล่อยวัดไปเรียบร้อยแล้ว แค่ดุลสมการรีด็อกซ์ได้กูก็เก่งแล้ววุ้ย! 

คิดว่าตัวเองแย่มากเลยนะ พอจะอ่านจะอ่านหนังสือ มันก็ทำไม่ค่อยได้สักที
อ่านหนังสือ กดดันตัวเอง ... มันไม่ใช่ตัวของเราอ่ะ ไม่ใช่ตัวเราเลย........

 

ฝันของเรานั้นสูงใหญ่จนเสียหลายๆคนหัวเราะเยาะและพูดว่า "เราคงทำไม่ได้"

แต่เราเชื่อ ... ลึกๆ เราเชื่อว่าเราทำได้ เราเชื่อมั้นในตนเองนะ...
แต่ความรู้สึก และความเป็นจริง มันบังคับให้เราเผื่อใจไว้เสมอ
เราพร่ำบอกกับตัวเองว่า สอบครั้งนี้ ทั้งประเทศนะ เล่นๆ ไม่ได้แล้วนะ

ตอนนี้เราเป็นลูกพระเกี้ยว......
เรากำลังตั้งใจ กำลังพยายาม กำลังทำทุกอย่าง
เพื่อที่เราจะได้เป็นลูกพระเกี้ยวต่อไปในอนาคต ...

 

เพื่อคุณพ่อ คุณแม่ และตัวเราเอง

และ....